سلام خوب هستید؟ گذرم به این طرف ها نیفتاده بود...دلم برای نوشتن تنگ شده بود..نوشته هایی که فقط خودم و چند دوست می خواندند ولی مرا تسکین می داد... از خودم بگویم: مشغول کار و درس و زندگی...ریحان و گل می کارم و مثل بچه هایم دوستشان دارم ...به عشقشان از خواب بیدار می شوم و قبل از هر چیزی به آنها آب می دهم... عوض شده ام...شکننده تر و حساس تر از قبل...دارم کمی از آن روحیه محکمی را که داشتم از دست می دهم و علتش چند بار اشتباه کردن هاییست که مقصر اول و اخرش خودم بودم... بالاخره بعد از چندین بار برنامه ریزی و کنسل شدن توانستم این تابستان به خارج از کشور سفری داشته باشم مجردی...

اصلا حسین جنس غمش فرق می کند... خدا رو شکر می کنم که ماه محرم آمده و من هنوز به این مکتب و این خانواده ایمان دارم, عاشقشونم و پای سفرشون نشستم...وقتی می شنوی یکی که یک روز اهل هیات بوده و شب تا صبح تو هیات ماه محرم زحمت می کشیده حالا منکر پیامبر و اسلام هست و باید تو مجالس شرب خمر پیداش کنی از ایمان امروزت می ترسی...از فردات می ترسی ... همه دعا ها و آرزو های ریز و درشت دیگت برات بی ارزش می شن و دو دستی مثل بچه ها که دامن مادرشون رو می کشند دست به دامن خدا می شی که مسلمون بمیرم...شیعه بمیرم..عاشق اهل بیت بمیرم...عاقبت بخیر بشم...اونوقت می فهمی معنی دعای عاقبت بخیری ی

هیچ کس اینجا منتظرم نیست و من بعد از چیزی حدود یک سال امده ام بنویسم ...می خواهم نوشتن را از سر بگیرم ولی جایی دیگر ...هنوز نمی دانم کجا فقط می دانم باید بنویسم ...این مدت اتفاقات زیادی برایم افتاد...خوب و بد ...با یک کوله پشتی به هشت کشور دنیا سفر کردم ..زندگی کردم و برگشتم ...با یک چمدان تجربه ....چند روزیست که سی سالم شده است...نمی دانم باید حس خاصی داشته باشم یا نه ولی شاید زندگی در یکی از این کشورها که قوانین همه برای افراد سی سال به بالا عوض می شد این عدد را برایم خاص تر کرد...برایم نشان پیری شد...ادم ها دو دسته هستند یا زیر سی سال و یا بالاتر ...یعنی سی و چهل و پنجا

فکر نمی کنم کسی تجربه خاله شدن در سالگی را داشته باشد!!! البته از نوع خاصی که من مد نظرم است یعنی خاله سی دانشجوی دکتری باشد!!! خوب من خوشبختانه شانس این را داشتم و الان بیش از شش ماه است که پانزده دوست نازنین من که به لطف همان سفر ها و زندگی در خارج از کشور با آنها اشنا شدم مرا خاله خطاب می کنند و مهمان خانه مجازی ام هستند...خدا مرا خیلی دوست دارد که هر جایی که باشم دیگران از بودن با من لذت می برند و کمتر پیش می آید تنها بمانم...حتی در دنیای مجازی... می خواهم مهارت هایی را که بلد نیستم و یا ضعیف هستم تقویت کنم. اولینش شنا بود که می روم... کتاب خوشه های خشم از جا